مرا از یاد خواهد برد ...ولی من...به جز او عالمی را بردم از یاد

توی قصابی بودم که یه پیرزن اومد تو و یه گوشه وایستاد .....

 یه آقای خوش تیپی هم اومد تو گفت: ابرام آقا قربون دستت پنج کیلو فیله گوساله بکش عجله دارم .....

آقای قصاب شروع کرد به بریدن فیله و جدا کردن اضافه‌هاش ..... همینجور که داشت کارشو می‌کرد رو به پیرزن کرد گفت: چی مِخی نِنه ؟

پیرزن اومد جلو یک پونصد تومنی مچاله گذاشت تو ترازو گفت: هَمينو گُوشت بده نِنه .....

قصاب یه نگاهی به پونصد تومنی کرد گفت: پُونصَد تُومَن فَقَط اّشغال گوشت مِشِه نِنه بدم؟

پیرزن یه فکری کرد گفت بده نِنه!

قصاب اشغال گوشت‌های اون جوون رو می‌کند می‌ذاشت برای پیره زن .....

اون جوونی که فیله سفارش داده بود همین جور که با موبایلش بازی می‌کرد گفت: اینارو واسه سگت می‌خوای مادر؟

پیرزن نگاهی به جوون کرد گفت: سَگ؟

جوون گفت اّره ..... سگ من این فیله‌ها رو هم با ناز می‌خوره ..... سگ شما چجوری اینا رو می‌خوره؟

پیرزن گفت: مُخُوره دیگه نِنه ..... شیکم گشنه سَنگم مُخُوره .....

جوون گفت نژادش چیه مادر؟ پیرزنه گفت بهش مِگن تُوله سَگِ دوپا نِنه ..... اینا رو برا بچه‌هام مي‌خام اّبگوشت بار بیذارم!

جوونه رنگش عوض شد ..... یه تیکه از گوشتای فیله رو برداشت گذاشت رو اشغال گوشتای پیرزن .....

پیرزن بهش گفت: تُو مَگه ایناره بره سَگِت نگرفته بُودی؟

جوون گفت: چرا

پیرزن گفت ما غِذای سَگ نِمُخُوريم نِنه .....

بعد گوشت فیله رو گذاشت اون طرف و اشغال گوشتاش رو برداشت و رفت.

 

                   www.RangarangGroup.com | گروه اینترنتی رنگارنگ

 

----------------------

راستش اصلاْ نمی خواستم آپ کنم اما وقتی این نوشته رو خوندم . . .

خوش اقبال باشید و پاک

 

+ نوشته شده در  سه شنبه چهارم آبان 1389ساعت 15:13  توسط یه آشنا  | 

 

                                                                                                                                           

 

+ نوشته شده در  یکشنبه نوزدهم آبان 1387ساعت 15:26  توسط یه آشنا  | 

 

  سلام ای غروب غریبانه ی دل

                              سلام ای طلوع سحرگاه رفتن

  سلام ای غم لحظه های جدایی

                             خداحافظ ای شعر شبهای روشن

  خداحافظ ای قصه ی عاشقانه

                            خداحافظ ای آبی روشن عشق

  خداحافظ ای عطر شعر شبانه

                            خداحافظ ای همنشین همیشه

  خداحافظ ای داغ بر دل نشسته

                           تو تنها نمی مانی ای مانده بی من

  تو را می سپارم به دل های خسته

                           تو را می سپارم به مینای مهتاب

  تو را می سپارم به دامان دریا

                           اگر شب نشینم اگر شب شکسته

  تو را می سپارم به رویای فردا

                          به شب میسپارم تو را تا نسوزد

  به دل می سپارم تو را تا نمی رد

                          خداحافظ ای برگ و بار دل من

  خداحافظ ای سایه سار همیشه

                               اگر سبز رفتی اگر زرد ماندم

                                                     خداحافظ ای نوبهار همیشه

 *****************

واسه اونی که هیچ وقت نفهمید چقدر دوسش دارم...

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه سی ام مرداد 1387ساعت 17:23  توسط یه آشنا  | 

 

  

      

         من

 

             با زخم زبونها رفیقم

 

                    مرهم بذار

 

                             با حرفهات

 

                                    رو زخم عمیقم

 

                با تو ام

 

                       که داری به گریهام میخندی

 

                                               کاش میشد بیایی و

 

                                                            به من دل ببندی

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه ششم تیر 1387ساعت 21:16  توسط یه آشنا  | 

                 

                  

                         اگه چشمهات منو می خواست

 

                                                        تو نگاه تو می مردم

 

                       

                           اگه دستات مال من بود

 

                       

                                                       جون به دستات می سپردم

 

     اگه اسمم رو می خوندی

 

  

                                    دیگه از یاد نمی بردم

 

  

       اگه با من تو می موندی

 

  

                                    همه دنیا رو می بردم

 

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و نهم فروردین 1387ساعت 11:33  توسط یه آشنا  | 

 

    

           درون سینه ام دردیست خون بار

                                که همچون گریه می گیرد گلویم

                                                                   غمی آشفته 

                                                                           دردی گریه آلود

               نمی دانم چه می خواهم بگویم

                        نمی دانم چه می خواهم بگویم

                                  نمی دانم چه می خواهم بگویم

درون

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه چهاردهم فروردین 1387ساعت 13:28  توسط یه آشنا  | 

 

                 

   

   وقتی گریبان عدم ، با دست خلقت میدرید

 

                     وقتی ابد چشم تو را ، پیش از ازل می آفرید

 

   وقتی زمین ناز تو را ، در آسمانها می کشید

 

                     وقتی عطش طعم تو را ، با اشکهایم می چشید

 

     من عاشق چشمت شدم

 

                      نه عقل بود و نه دلی

 

                               چیزی نمی دانم از این

 

                                               دیوانگی و عاقلی

 

   یک آن شدیم عاشق شکن ، دنیا همان یک لحظه بود

 

                              آن دم که چشمانت مرا ، از عمق چشمانم ربود

 

   وقتی که من عاشق شدم ، شیطان به نامم سجده کرد

 

                              آدم زمینی تر شد و عالم به آدم سجده کرد

 

        من بودم و چشمان تو 

 

                       نه آتشی و نه گِلی

 

                                    چیزی نمی دانم از این

 

                                                     دیوانگی و عاقلی

 

 

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه یکم اسفند 1386ساعت 20:41  توسط یه آشنا  | 

 

    

 

+ نوشته شده در  شنبه ششم بهمن 1386ساعت 19:19  توسط یه آشنا  | 

 

   

     

             و دلی دارم که از بازیچه بودن سخت بیزار است ....

 

+ نوشته شده در  یکشنبه دوم دی 1386ساعت 8:35  توسط یه آشنا  | 

 

  باز کن پنجره چشمت را!


               و به خورشید بگو که کسی آمده است تا بتابد امروز


                              و بخواند قصه 

                                           قصه سبز رهایی را


  بازکن پنجره چشمت را!


         وبیاویز به آن فانوسی


                             و به مهتاب بگو : صفحه ذهن کبوتر آبیست.


                                                    ای صداقت


                                                            ای سبز!


     دست تو پیچک خردیست به دیوار تنم.

                                تو اگر بشناسی غم در خود مردن


                                                       بغض این پنجره را می فهمی.

     ای غنی تر از شعر!


                    متبرک فصلم!


                           کاش تو سبزترین شعر مرا


                                           برتن خشک زمین می خواندی


            کاش تو می ماندی


                        کاش تو می خواندی


                                      کمتراز حنجره زخمی من


                       ای صمیمی

                                 ای سبز!

                                        شاید از پوچی ماست


                                         که شقایق زخمیست .

                                      باز کن پنجره چشمت را...!

 

+ نوشته شده در  شنبه بیست و ششم آبان 1386ساعت 9:6  توسط یه آشنا  |